Meanderen langs de Dales Way
De Dales Way langs de rivier Wharfe in het groene Engelse landschap

Meanderen langs de Dales Way

31 okt 2017

Prachtige riviervalleien, uitgestrekte groene weides en wandelend over kalkplateaus met adembenemende vergezichten. Kortom afwisseling. De Dales Way verveelde mij voor geen moment. Al wandelend maakte ik kennis met het Yorkshire Dales nationaal park en het Engelse landschap. En bovenal met heel veel schapen. Tevens kwam de route veelvuldige door de authentieke Engelse dorpjes. Ik moet toegeven dat ik de plaatselijk Pub vaak niet rechts kon laten liggen. De Dales Way is echt een aanrader.

Information
  • Afstand: 128 km
  • Routemarkering: Matig
  • Duur: 4 - 10 dagen
  • Moeilijkheidsgraad: Makkelijk
  • Beste periode: Juni, Juli en Augustus
  • Wildkamperen: Goed

Groen in alle mogelijke vormen

Groen, groen en nog eens groen. In allerlei tinten is groen vrijwel overal in overvloed aanwezig. De weiden, de bomen en soms zelfs de schapen. Ja? Het is waar. De schapen hebben allerlei kleuren. Aan de kleuren kunnen de boeren hun rechtmatige schapen herkennen. Schapen zijn er in overvloed. Een uur wandelen zonder een schaap te zien is een zeldzaamheid. Tijdens het wandelen van de Dales Way dwaalden mijn gedachten regelmatig af. Ik dacht dan aan de natuur die heeft moeten wijken voor al deze schapen. En indirect voor onze consumptie. Ik merkte dat ik echt benieuwd was hoe het er zonder de schapen uit had gezien. Aan de andere kant zijn de weides, met de typische muurtjes en de schapen ook een prachtig gezicht.

Met groen gras begroeide brug met klein beekje er onder door
Koeien in de zon met in de voorgrond de rivier de Wharfe en een dreigende lucht
De groene Engelse heuvels met kalksteen op het Coniston Pie plateauDonker regenwolken boven een groen weiland in Engeland

Onstuimig weer

Waar komt al dat groen toch vandaan? Regen. Hoe kan het ook anders? De regen laat zich over het algemeen veelvuldig zien in Engeland. De wolkenvelden trekken in rap tempo over het landschap heen. Ik vind het een prachtig gezicht. Het maakt het landschap zoveel dynamischer. De zon die er af en toe doorheen komt. En plots weer donkere wolken aan de horizon. Het maakt het onvoorspelbaar. Ik vond het weer zeker geen spelbreker tijdens de wandeling. Een goed regenpak is wel echt aan te raden. Je zal het zeker nodig hebben!

Meanderende rivieren

Over het algemeen volgt de route een aantal meanderende rivieren. Ik kon mijn hart ophalen als ‘rivieren-man’. Iedere rivier heeft zijn eigen karakter en schoonheid. Ik vond met name het stuk van de route langs rivier de Lune prachtig. De Lune is kraakhelder. Als de zon op de rivier scheen, kleurde de bodem goud. De rotsen, soms ruw en soms geslepen door het water, maken het plaatje compleet. Het leven langs de rivieren is uitbundig. Van otters tot wezels en natuurlijk de prachtig gekleurde ijsvogels. De blauwe flits noem ik ze. Wat een schoonheid. Er is langs de gehele route veel wild te spotten. Het zien van wilde dieren geeft mij altijd een geluksgevoel.

Warm zonlicht verlicht de stenen oever van rivier de Lune in Engeland tijdens zonsondergang
Prachtige kleuren op de bodem van de rivier de Lune Engeland Omgevallen boom in de rivier de Lune zorgt voor een waterval Engeland
Wouter geniet van de zon langs rivier de Lune Engeland Ijsvogel op een tak in het zonlicht

Vriendelijke medewandelaar

Regelmatig ontmoette ik een medewandelaar op de route. Vaak niet eens iemand die de Dales Way aan het lopen was, maar een lokale Engelsman. De Engelse trekken er veelvuldig op uit. Weer of geen weer. Jong, maar ook heel veel vitale ouderen. Erg leuk om te zien. Ik vind het heerlijk om een praatje aan te knopen met de medewandelaar of een andere passant. Kort en soms lang. Het geeft mij energie voor de verdere wandeling. Dit gebeurde vrij regelmatig. Ondanks deze ontmoetingen vond ik niet dat de route druk was. Enkele stukken daargelaten (Bolton Abbey). Voor mij was dit zeker niet storend. Daarnaast zijn er genoeg rustige stukken om met jezelf in gesprek te gaan. Uiteraard alleen als je dat zelf mocht willen!

Hartelijkheid en gastvrijheid

De lokale bevolking is zeer vriendelijk en gastvrij te noemen. Overal waar ik kwam zijn de mensen benieuwd naar wie je bent en met welke reden je naar Engeland bent gekomen. De Engelsen vertellen graag over hun land en de historie ervan. Vaak gepassioneerd en trots. Maar niet uit de hoogte en met respect voor de ander. Mijn watervoorraad aanvullen was geen enkel probleem. Met een glimlach werd mijn wens vervuld. Altijd vriendelijk en behulpzaam. Het viel me echt op hoe gastvrij de Engelse waren.

Dit geldt absoluut voor Ed. De eigenaar van de George Inn. Na een onrustige en natte nacht in de tent kwam ik rond 10 uur zondagochtend aan bij zijn Inn in Hubberholme. Om 12 uur zouden de deuren pas open gaan. Toch gaf hij mij een kopje koffie en vroeg mij of ik deel wilde nemen aan de Sunday Roast. Dit leek mij wel wat. Ook mocht ik mijn spullen bij hem laten staan. Hij adviseerde me om het kleine dorp te bekijken. En dan toch zeker niet de kerk over te slaan. Ik moet toegeven dat het de moeite waard was. Een mooie kerkje, met een historisch verhaal. Klokslag 12 uur stond ik weer bij de George Inn. Ik had me erg verheugd op de Sunday Roast. Ik werd niet teleurgesteld in mijn verwachtingen. De lekkerste maaltijd die ik op heb in Engeland. De Yorkshire pudding spande de kroon. Het was heerlijk!

Mocht je op zondag in de buurt van Hubberholme zijn? Waag het niet, om niet deel te nemen aan de Sunday Roast van de George Inn!

Routemarkering

Voldaan vervolgde ik mijn tocht. Ik had thuis besloten geen kaart te kopen en mijn geluk te beproeven met Google Maps. Dit bleek verkeerd gegokt. In grote gebieden die de route doorkruiste was namelijk nauwelijks of vaak geen bereik. Dit was niet handig, zeker gezien het feit dat de routemarkering regelmatig niet toereikend of onduidelijk was. Ik weet nog dat ik in Oughtershaw liep en al dagen geen bereik had gehad. Hoe moest ik nu verder? Ik stond op het punt de befaamde ‘moor’ in te gaan. Ik wilde dit absoluut niet doen zonder een route beschrijving! Dit omdat ik niet durfde te vertrouwen dat deze overal aanwezig was. Dilemma.

De hemelsluizen stonden al enige tijd open om de misère compleet te maken. Het leek er niet op dat hier nog een einde aan zou komen vandaag. Een grote witte massa. Ik besloot even te gaan schuilen onder een afdak waar ik zojuist aan voorbij gelopen was. Al daar zou ik een plan bedenken. Ik stond er nog geen 10 seconden of de deur ging open. Of ik koffie wilde? Nou, daar zeg ik geen nee tegen! Wat een geluk bij een ongeluk. En dit was niet het enige gelukkige dat mij overkwam! Hierover in een latere blog meer.

Het moraal van het verhaal? Neem zeker een fysieke kaart of digitale kaart mee tijdens het lopen van de Dales Way. Deze wandelkaart is erg gedetaileerd. Met deze kaart is het onmogelijk om de weg kwijt te raken.

Vind je het leuk om meer te weten over de omgeving en de dorpen die jouw pad kruisen? Dan is deze wandelgids over de Dales Way miscchien iets voor jou.

Dit zijn zogenaamde affiliate links. Mocht je de wandelkaart of wandelgids aanschaffen via deze link, dan help je mij ook een klein beetje. Zou tof zijn!

Expert hekken openen en sluiten

Hekken. Iets waar je zeker mee geconfronteerd wordt tijdens het wandelen van de Dales Way. Klein, groot, lelijk en mooi. Half kapot tot uiterst geavanceerde. Bedoeld om het vee binnen de vooraf bepaalde omheiningen te houden. Voor de afwisseling mag je soms over een muurtje heen klimmen. Ook leuk! Ik ben tijdens het wandelen van de route afgestudeerd op het open en dicht doen van de hekken. In Engeland bestaat het recht van Right of Way. Een recht waarbij je over andermans land mag lopen, mits je op de daarvoor bestemde paden blijft. Dit geeft soms bijzondere inkijkjes en kans op leuke ontmoetingen als je over de woonerven van de Engelsen loopt. Ik vond dit een meerwaarde tijdens het wandelen in Engeland.

Typisch Engels landschap met trap over muur in Bolton Abbey Deel van de Dales Way in de groene heuvels met oude barn in Engleland Kalkstenen muren langs de groene weiden met dreigend weer

Stap voor stap

De route was ook het toneel van een belangrijke les die ik leerde. Alhoewel dat zal de toekomst uitwijzen. Ik vermoed dat ik er nog vaker mee zal worstelen. Waar ik het over heb? De kunst om niet al ergens te willen zijn waar je nog niet bent. Ik was de eerste dagen te veel bezig met waar ik wilde zijn. Het einddoel. Het lopen ging zwaar. Al zwoegend kon ik maar weinig genieten van het mooie om me heen. De natuur, de mensen, de dieren en de zon. Het was vooraf aan dit avontuur juist mijn bedoeling dat ik hier wel van kon genieten. Het is de reden waarom ik dit allemaal doe. Aan het werk, hoe kan ik dit omdraaien?

Toen ik nog thuis was had ik mezelf voorgenomen om te lopen tot waar mijn lichaam aangaf dat het kon en/of gewoon te stoppen als ik op een fijne en mooie plek aangekomen was. Dit bewustzijn sijpelde langzaam aan naar binnen. Steeds meer kon ik mijn einddoel loslaten. Ik hoefde niet per se ergens aan te komen of ergens te zijn van mezelf. Ik merkte dat het lopen met deze instelling lichter ging. Ik genoot veel meer van de wandeling en alles om me heen. De wandeling is een metafoor voor mijn reis. De reis die op zijn beurt weer een metafoor is voor het leven. Dit proces komt voor in al deze lagen. Loslaten. Willen we ergens al zijn? Dan wordt het heel moeilijk om ook nog te genieten van de weg erna toe. Kiezen we ervoor om de reis of het proces stap voor stap te bewandelen dan komen we er ook, maar hebben we ondertussen ook nog genoten en lessen opgedaan op de weg er naar toe. Een interessant onderwerp. In mijn blog genieten van de reis, ga ik verder op dit onderwerp in.

Wildkamperen

Juist omdat ik een tent bij me had was het voor mij mogelijk om te stoppen waar ik wilde. Op prachtige plekken of als mijn benen niet meer wilden. Ondanks dat het officieel niet mag in Engeland wordt het veelal door de vingers gezien. Ik heb op verscheidene plekken wild gekampeerd. Het geeft mij naast de vrijheid ook de kans om mooie plekken te fotograferen bij opkomende of ondergaande zon. Dit geeft vaak een warmer en zachter licht, waardoor de omgeving nog mooier wordt. Op ‘common ground’ en boven de hoogst gelegen muur, mag wel vrij gekampeerd worden. Als je het vraagt aan dorpsbewoners geven zij vaak tips over mooie plekjes waar je wel mag staan. Op het Bolton Abbey Estate is wild kamperen streng verboden. Ik heb geen problemen gehad met het wild kamperen langs de Dales Way. In de schemer de tent opzetten en weer vroeg inpakken. En altijd de plek achterlaten zoals je deze hebt gevonden.

Aan alles komt een eind

Het eindpunt van de Dales Way is enigszins apart te noemen. Onder een prachtige boom eindigt de wandeling. Er staat een grote steen. Deze draagt hetzelfde opschrift als de steen aan het begin van de wandeling. ‘For those who walk The Dales Way’. Ik vond het eigenlijk ook wel heel mooi om op deze manier de wandeling af te sluiten. In alle rust was er de mogelijkheid om bij stil te staan bij het bereikte. De ruimte om te reflecteren op de gemaakte wandeling en al de prachtige momenten die hier uit voort kwamen. Het maakte mij een gelukkig mens.

Gedenksteen voor de mensen die de Dales Way lopen Hiker bij routeaanduiding van de Dales Way Gedenksteen op het einde van de Dales Way voor de mensen die de Dales Way lopen

Kinderlijke onschuld

Na dit moment van rust en bezinning liep ik verder in de richting van Windermere. De regen liet zich weer van zijn beste kant zien. Echter was dit voor een aantal lokale kinderen geen reden om hun ondernemende geest een podium te geven. Dapper en onverschrokken stonden zij langs de weg om de door hen zelf gebakken lekkernijen aan de uitgeputte wandelaar te verkopen. Nogmaals, in de stromende regen. Alle uitgedost in een volledig regentenue. Ik vroeg: ‘En verwachten jullie veel te verkopen vandaag?’ Ze zeiden in koor: ‘Jij bent waarschijnlijk de enige. Maar dat maakt ons niet uit.’ Prachtig. De cake was heerlijk.

Terug in de bewoonde wereld

Ik was klaar om mezelf wederom onder te dompelen in de hectiek van het stadse leven. Bowness-on-Windermere was het eindpunt. Een toeristisch bolwerk. Het contrast was groot met de voorgaande dagen. Drukte alom. Ik had er niet aan moeten denken om in deze drukte de wandeling af te moeten sluiten. Daar zou amper een kans voor zijn geweest. Gelukkig was dit niet het geval. De Dales Way is een absolute aanrader. Afwisseling in landschappen, de Engelse hartelijkheid, genoeg accommodaties in de nabije omgeving, de heerlijke Engelse keuken en natuurlijk de ontelbare schapen.

Tot slot wil ik Piet Smulders bedanken voor zijn informatie over de Dales Way. Zijn website heb ik regelmatig bezocht. Zijn adviezen hebben mij nog nooit teleurgesteld.

Wouter

Ola! Thanks for catching up with me! Please leave me a nice comment or a constructive criticism.

Did you really like it? Sharing is caring. Spread the word and let your friends know!

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way

Hey, laat iets van je horen! Je maakt me blij met een leuke reactie of opbouwende en kritische post.

Vond je het waardevol? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang één keer per 2 weken mijn nieuwste blogs in jouw mailbox.

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way
Wouter

Comments

Willem Smulders Reply

Mooi verhaal Wout! en schitterende foto's die dit avontuur prachtig omlijsten.
Groetjes, Willem & Miglena

Wouter Reply

Hey Willem en Miglena. Dank je wel voor de complimenten!

Klaartje Reply

Erg mooi omschreven! Het was alsof ik er zelf bij was.Gave foto’s. En stoer dat je dit gedaan hebt. Alleen overnachten in je tent. Mag je trots op zijn hoor!

Wouter Reply

Dank je wel Klaartje! Kun je toch nog meelopen! Ja, het wild kamperen is inderdaad soms best spannend haha. Maar het brengt ook heel veel.

joop Reply

Wouter...wat leuk! Ik geniet van de verhalen.

Wouter Reply

Hoi Joop! Wat leuk dat je af en toe langskomt op mijn website! En helemaal tof dat je er van geniet! Ben ik ook weer blij! Groetjes Wouter

Marie-Claire Reply

Yes, nieuwsbrief gevonden! Heel gaaf W!
Je verhalen lezen lekker makkelijk weg en je zet me nog aan het denken ook! Top!

Wouter Reply

Helemaal top, Marie-Claire! Dank je wel voor jouw lieve woorden! Leuk dat ik je aan het denken zet :)

Dick Reply

Leuk geschreven Wouter, heel herkenbaar! Ik krijg er zelf ook zin in!
En prachtige foto’s.

Wouter Reply

Hey Dick! Wat leuk om jouw reactie te lezen! Dank je wel voor de mooie woorden! Erg tof dat mijn blog maakt dat je er ook zin in krijgt! :D
Please leave a comment!
Geef jouw reactie!