De Cumbria Way in één woord: Wauw!
Ik ben aan het genieten van een prachtige zonsondergang tijdens het wandelen van de Cumbria Way in Engeland

De Cumbria Way in één woord: Wauw!

9 jan 2018

Wauw! Dat is wat ik zeg als iemand mij vraagt om de Cumbria Way in één woord samen te vatten. Het was bij tijd en wijle adembenemend. Het Lake District schijnt een van de mooiste gebieden van Engeland te zijn. Deze reputatie heeft het voor mij zeker waargemaakt. Een heel ander landschap dan ik heb gezien tijdens het lopen van de Dales Way. Beide hun eigen karakteristieken. Het landschap rondom de Cumbria Way is ruiger, dramatischer, natter en hoger. De tocht heeft mijn verwachtingen overtroffen!

Information
  • Afstand: 112 km
  • Routemarkering: Matig
  • Duur: 5 tot 8 dagen
  • Moeilijkheidsgraad: Middelzwaar
  • Beste periode: Juni, Juli, Augustus
  • Wildkamperen: Goed

Rustige inleiding

Nadat ik uit Ulverston vertrokken was slingerde de Cumbria Way zich langzaam door het Engelse landschap. De route was erg afwisselend. Groene weiden met en zonder schapen, mooie kerkjes en de bloeiende paarse heide. Veel mooie vergezichten over het Engelse landschap met aan de horizon de overgang tussen land en de zee.

De eerste klim van de Cumbria Way leidde tot het mooi gelegen Beacon Tarn. Een tarn is de Engelse benaming voor een klein meertje. Het lag er heerlijk kalm bij. In de verte lieten de reuzen van het Lake District zich al zien. De bergen die ik later op mijn tocht van dichtbij mocht gaan bekijken. De lokale Engelsen die ik onderweg sprak, zeiden allen dat het vanaf nu alleen maar mooier en mooier zou worden. Ik vond dit al prachtig. Wat zou dit me allemaal gaan brengen?

Beacon tarn een prachtig meertje langs de Cumbria Way in Lake District Engeland
Ik, Wouter, aan het begin van mijn avontuur. De Engelse landerijen met de prachtige dorpjes en de groene weiden

Nachtje Beacon Tarn

Rondom het meertje waren ook andere mensen aan het genieten. Onder hen waren twee oudere dames. Ze kwamen naar me toe en we knoopten een praatje aan. Ik was op dat moment aan het fotograferen. Een van de dames gaf exact aan wanneer de zon één van de bergen in de achtergrond belichtte en sommeerde me vriendelijk, doch dringend, dan een foto te nemen. Ze was helemaal enthousiast. Erg leuk. Verder in het gesprek werd duidelijk dat het prima was om wild te kamperen bij het meertje. Echter waren er twee voorwaarden. Geen vuur en de plek achterlaten zoals ik deze gevonden had. Dat was voor mij uiteraard geen probleem.

Nadat ik mijn tent opgezet had, besloot ik de omgeving nog wat verder te verkennen. Na wat foto’s te hebben genomen kwam ik een man tegen. Hij was, net als ik, aan het genieten van het moment. Ik vond hem interessant. Hij had een mooie kijk op het leven. Hij vertelde mij over zijn eigen avonturen. Het wildkamperen en zijn reizen. Na enige tijd toverde hij een 5 liter fles whiskey uit zijn rugzak. Ik stond echt perplex. Ik zei: ‘Dat je dat helemaal meesjouwt!’ 'Het is een noodzakelijk kwaad' zei de man. Het was het waard om mee te nemen, ondanks het gewicht. Ik vond het serieus apart, maar ik kon er wel om lachen.

We praatte nog wat verder en niet veel later gaf hij mij de tip om naar het uitzichtpunt te klimmen en aldaar de zonsondergang te fotograferen. Dit betekende wel dat ik mijn tent met mijn spullen erin achter moest laten. Kon ik deze man vertrouwen? Mijn gevoel zei van wel. Toch bleef er in mij nog wat achterdocht aanwezig. Ik besloot toch te gaan. Later zag ik hem weglopen. We zwaaiden. Ik wist dat het goed was. Vertrouwen in mijn medemens. Iets dat langzaamaan groeit. Durven vertrouwen en luisteren naar mijn gevoel. Het uitzicht was prachtig.

De weerspiegeling van de wolken in het vredige water van Beacon Tarn Engeland Zonsondergang in het Engelse Lake District met Coniston Water in de verte Wandelaar geniet van de prachtige zonsondergang vanaf een top in het Engelse Lake District. De nacht valt langzaam over het vredige Beacon Tarn. Een meertje in het Engelse Lake District.

Het spoor bijster

De route markering is op verschillende plaatsen goed te noemen. Op andere plaatsen is deze zeer matig tot slecht te noemen. Het kan natuurlijk ook aan mij liggen hè… Ik had via een zoektocht op internet een kaartje bemachtigd. Aangezien mijn eerder ervaringen met het telefoonbereik tijdens het wandelen van de Dales Way, had ik besloten van verschillende secties een screenshot te maken. Dit ging redelijk. In grote lijnen kon ik uitstekend navigeren op deze kaart. Ik ben wel een aantal keer de route kwijtgeraakt. Voor mij maakte dit niet uit. Het bracht nieuwe avonturen. Mocht je op een strakker tijdsschema zitten, dan raad ik je wel aan om een wandelkaart aan te schaffen. Een leuk alternatief is deze wandelgids over de Cumbria Way. Het boekje geeft interessant en leuke informatie over de omgeving waarin je loopt. Het boekje is wel in het Engels.

Dit zijn zogenaamde affiliate links. Mocht je de wandelkaart of wandelgids aanschaffen via deze link, dan help je mij ook een klein beetje vooruit. Ik ben jou er dankbaar voor!

Tips voor leuke alternatieven

Bij Beacon tarn loopt de Cumbria Way via de linkerkant van het meer. Deze kant is erg drassig en nat. Het is prima mogelijk om ook via de rechterkant de route te vervolgen. Dit leidt naar een mooi uitzichtpunt met vergezichten over het Engelse Lake District, Coniston Water en bij helder weer de bergen Old Man of Coniston, Blencathra en Skiddaw. Vervolg de route naar beneden en navigeer naar de asfaltweg. Waarschijnlijk moet je dan links en kan je de oorspronkelijke Cumbria Way weer oppakken.

Ook ben ik na het beklimmen van ‘Stake Pass’ nog hoger geklommen naar het kleine meertje, tarn Angle. Ik vond dit wat tegenvallen. Daarna ben ik offroad via een stijle helling een rivier vallei afgelopen die uiteindelijke weer uitkwam op de Cumbria Way. Op mijn kaart zou hier een pad moeten lopen. Dit pad vond ik pas later. Hier is wellicht een wat zorgvuldigere planning nodig. Er zijn namelijk ook gewoon paden die je via een veiligere manier naar de Cumbria Way terugbrengen. Het was avontuurlijk! Dat wel!

Een andere optie die ik zeker de moeite en energie waard vond, was de route over Lingmoor Fell. Deze route bespreek ik verderop in mijn blog.

Hoogtemeters

In principe is de Cumbria Way redelijk vlak. Er zijn twee pittigere gedeeltes. Stake pass (480 m) is onvermijdelijk. Na Keswick kan er gekozen worden voor de hoge of de lage route. De hoge route voert over High Pike (658 m) en gaat dwars door het prachtige gebergte ten noorden van Keswick. De lage route gaat langs de randen van die gebergten en blijft relatief laag. Ik heb voor de hoge route gekozen. Deze was prachtig en wild. 

Mooi uitizicht in de 'Great Langdale' vallei Engeland. De route naar High Pike met een schuilplaats in het midden van het Engelse Lake District.

Ongeplande uitstapjes

Los van deze hoogtemeter heb ik onbewust en zonder opzet nog een flink aantal hoogtemeters toegevoegd. Dichtbij Tarn Hows is een uitzichtpunt. In mijn enthousiasme had ik besloten eerst het uitzichtpunt 'even' te bezoeken alvorens ik tarn Hows van dichtbij ging bekijken. Maar niets bleek minder waar. Eenmaal bovenop de heuvel werd mij duidelijk dat ik het niet lang droog zou gaan houden. Een groot en donker wolkendek trok in rap tempo mijn kant op. Snel wat foto’s maken en een plek zoeken om mijn tentje op te zetten.

Wat er die nacht gebeurde was echt niet tof. De ochtend erna kon ik er al hard om lachen. In mijn blog ‘de vreemde heeft een naam’ kun jij dit avontuur lezen.

Lingmoor Fell

Na het leuke en mooie stadje Coniston heb ik ook ergens een verkeerde afslag genomen. Maar ik kwam hier pas later achter. Ik begon aan een klim. Al snel werd duidelijk dat deze klim niet tot de oorspronkelijke route behoorde. Het was de route naar de top van Lingmoor Fell. Achteraf ben ik zo blij dat ik verkeerd gelopen ben. Het was prachtig. De uitzichten over Great Langdale en Little Langdale waren echt adembenemend. Dit samen met de bloeiende heide en overtrekkende wolkenvelden afgewisseld met de zon maakten het helemaal af.

De groene vallei van Great Langdale Engeland, prachtig vergezicht. Het pad over Lingmoor Fell met de heide die bloeit in het Engelse Lake District. Mijn tent staat achter een kalkstenen muur beschut voor de wind boven op Lingmoor fell Lake District Engeland

Die avond besloot ik te kamperen op deze prachtige berg. Het waaide vreselijk hard. Gelukkig kon ik achter een heuvel en een kalkstenen muur genoeg beschutting vinden. Tot nu toe is dit verreweg de prachtigste plek waar ik wakker ben geworden. In de avond werd ik deze keer niet beloond met een prachtige zonsondergang. Het mocht de pret niet drukken. In de ochtend was heel de berg bedekt met een laken van een dikke witte mist. De wolken trokken aan me voorbij. Heel af en toe opende de wolkenmassa zich. Om vervolgens binnen enkele seconden zich weer helemaal te sluiten. Het liet mij wel achter met een open mond van verbazing. Pure schoonheid.

Prachtig uitzicht van een berg op de little Langdale vallei, Lake District in Engeland.
Wandelaar op de top van berg in de mist. De wolken openen zich soms en dan is de vallei geheel te zien, Great Langdale in Engeland.
Tent staat in een prachtige omgeving, paars gekleurd door de bloeiende heide in het Lake District van Engeland. De prachtige 'little en great langdale' vallei vanaf de top van Lingmoor fell, Engeland.

Verdiende rust

Na het inpakken van mijn tent begon ik aan de afdaling. Pittig! Eenmaal beneden was ik helemaal gesloopt. Gelukkig lag er een camping aan de voet van de berg. De Great Langdale National Trust Campsite. Een camping met uitstekende faciliteiten. Ik heb er heerlijk kunnen bekomen van mij inspanningen van de afgelopen dagen. Mocht je in de buurt zijn? Breng dan zeker een bezoekje aan de oude, maar authentieke hikersbar Old Dungeon Ghyll op 5 minuten lopen van de camping.

Ontmoetingen

Ik schreef al over enkele ontmoetingen die ik me nog steeds herinner. Voor mij zijn deze ontmoetingen zo belangrijk. Ze geven me energie. Ze maken mijn tocht mooier. Zo ontmoette ik ook een gepensioneerde boer. Hij was zijn honden uit aan het laten. Hij hing over een hek met zijn voormalige koeien rondom hem. Hij vertelde over zijn leven en over het landschap. Interessant, open en kwetsbaar. Speciaal.

Soms liep ik een stuk samen op met een lokale Engelsman. Zo ook met een gepensioneerde docent geschiedenis. Hij raakte niet uitgepraat over de ‘Lords’ van het land en de Engelse tradities. Ik, op mijn beurt, hing aan zijn lippen. Ook bracht hij een aantal keer naar boven hoe mooi de kust bij Newcastle was. Dit heb ik van meerdere mensen gehoord. Deze kust staat op mijn lijstje om te bezoeken! Later op mijn tocht ontmoette ik Jack. Een Australische Nederlander. Uiteindelijk bleek dit mijn lift naar huis te zijn. Hoe dan? Hierover later meer...

Uiteraard had ik weer een ontmoeting met Paul geregeld. Je weet wel Paul! Één van de twee gasten waarmee ik een groot deel van mijn liftavontuur mee heb mogen rijden. Helaas was Sean niet in de buurt en kon hij er niet bij zijn. Maar ook zonder hem was het weer gezellig met de goedlachse Paul.

Paul en Sean naast de Rolling Brick. Een nieuwsgierige jonge 'Lakenvelder' koe in het Engelse groene landschap. Een boer hangt over een hek en kijkt naar zijn koeien in het Engelse landschap.

De reuzen van het Lake District

Paul had me nog een aantal alternatieve routes in de maag gesplitst. Zelf had ik ook zo mijn idee van hoe ik wilde lopen. Ik had besloten om voor het vallen van de avond Skiddaw nog even te beklimmen en dan door te lopen naar het hoogst gelegen hostel van Engeland. Skiddaw House. Ook dit bleek weer anders te gaan dan ik in gedachte had. Na een serieus zware beklimming kwam ik aan onder de top van Skiddaw. Het weer was erg dreigend. Zwarte wolkenpartijen waren in aantocht en al dichtbij! Ik besloot de top van Skiddaw te laten voor wat die was en koers te zetten naar het hostel. Ter plekke de nacht doorbrengen leek me met deze wind niet zo’n goed idee.

Door middel van enkele bergtoppen trachtte ik te navigeren naar Skiddaw House. Ik dacht dat ik goed liep, maar in werkelijkheid liep ik alleen maar verder weg van het hostel. De avond viel bijna. Ik was inmiddels al flink gedaald en wist inmiddels ook weer waar ik was. Skiddaw House ging ik niet meer halen. Dat was wel duidelijk. Ik kreeg nog een klein, maar heftig regenbuitje te verwerken als klap op de vuurpijl. Uiteindelijk was ik genoodzaakt om tussen de schapen en hun uitwerpselen mijn tent neer te knallen en hier de nacht te spenderen.

Prachtig uitzicht over het dal met de stad Keswick van de berg Skiddaw, Engeland. De top van de berg Skiddaw, Lake District, Engeland. De zon gaat onder in het Lake District van Engeland en kleurt de wolken.

Skiddaw House to the rescue

Dit betekende echter wel dat ik vroeg op zou moeten staan, aangezien ik midden op de Cumbria Way stond met mijn tent. Die nacht heb ik niet best geslapen. De volgende ochtend was het grijs en grauw. Uiteindelijk kwam ik helemaal doorweekt aan in Skiddaw House. Ondanks dat het pand helemaal was afgehuurd door een groep, mocht ik toch binnen en mij tegoed doen aan een paar warme koppen koffie. Buiten bleef het guur, grauw en grijs. En daar kwam geen verandering meer in. Dat was wel duidelijk. Na een leuk gesprek met de eigenaren die in dit afgelegen huis wonen, zat er niets anders op dan mijn tocht te vervolgen.

De tocht was prachtig, koud, wild en nat. Na enkele keren volledig te zijn overspoeld door de regen en weer opgedroogd door de wind bereikte ik High Pike, het hoogste punt van de route. De wind gaf te kennen dat ik er niet al te lang moest blijven. Wat waaide het hard. Voldaan daalde ik af. Ik koos ervoor om niet de traditionele Cumbria Way te vervolgen, maar koers te zetten naar Heskit Newmarket. Het dorpje waar de pub eigendom is van alle bewoners. Zij hebben de lokale pub opgekocht nadat deze failliet was gegaan. Hoe gaaf! Daar had ik afgesproken met twee vrienden uit Nederland. Ondanks dat ze vonden dat ik stonk, deden ze wel aardig tegen mij!

Skiddaw House ligt in de zon met de paarse heide midden in het prachtige Lake District van Engeland.
De hut net voor High Pike in het Engelse Lake District.
De hut die midden in het Engelse Lake District onderdak biedt aan de vermoeide wandelaar. Het gastenboek die in de hut ligt. High Pike, Lake District Engeland.

Zin in een portie positieve energie? Wellicht zelfs een lach op jouw gezicht? Lees dan dit kleine verhaaltje: ‘Een kleine gift’.

Laatste etappe

Dit was tevens het einde van mijn tocht. In alle verslagen die ik vooraf had gelezen kwam naar voren dat de laatste etappe van Caldbeck naar Carlisle niet 'Cumbria Way waardig' zou zijn. Of dit daadwerkelijk zo is? Daar kan ik niet over oordelen. Ik heb deze etappe overgeslagen. De andere etappes waren echt een lust voor het oog. Ik vond het prachtig om de tocht in Augustus te lopen. Dat is zeker een aanrader. De bloeiende heide is werkelijk waar zo mooi. Het is niet met de pen te beschrijven. Ik hoop dat mijn foto’s jou een idee geven.

De maand augustus wordt wel steeds natter, aldus de lokale bevolking. Regenkleding is dus een absolute must. Mocht je de tocht willen lopen met minder regen, dan schijnt mei ook een goede tijd te zijn. Echter Engeland blijft Engeland. Vier seizoenen op een dag is geen uitzondering. 

Pssst... even tussendoor...

Heb jij deze prachtige foto al gezien? Ik maakte deze tijdens het wandelen van de Cumbria Way. Er zit een verhaal aan deze foto vast. Het gaat over de hoogtepunten en dieptepunten in het leven. Misschien kan jij er kracht of inspiratie uithalen.

Golven van Licht
Voorbeeld van mijn werk 'Glven van Licht' in een interieur setting

Een greep uit mijn dagboek

Dit schreef ik op na een van de prachtige dagen tijdens het wandelen van de Cumbria Way. ‘Wat kan het leven toch eenvoudig en gelukkig zijn. In mijn tentje. Lekker warm in mijn slaapzak. Mijn maagje vol. Een fantastische wandeling achter de rug. Het maakt me ook bewust van hoe goed we het hebben. Relativeren. Een dak boven ons hoofd en eten op iedere hoek van de straat. Een beschut leven als je het afzet tegen hoe andere mensen of dieren en planten moeten overleven in deze wereld. En toch merk ik ook zoveel onvrede rondom mij. De drang naar meer, beter, sneller en luxer. Ik denk dat we met z’n allen echt dankbaarder mogen zijn voor wat we wel hebben.

Een weg loopt door het prachtige Engelse Lake District met de groene heuvels en bergen. Een kleine, mooie waterval in bergstroompje Lake District Engeland. Schapen kijken nieuwsgierig tijdens een zonsondergang in het Engelse Lake District. Prachtige wilde rivier in het hart van de Great Langdale vallei, Engeland.

Toeval of niet?

Mooie inzichten. En ja, ik ben het niet vergeten. Ik had je nog beloofd om je te vertellen over de speciale ontmoeting met Jack. We liepen beide de Cumbria Way. We raakten aan de praat. Jack liet vallen dat hij met grote waarschijnljkheid over een week terug naar Nederland zou gaan rijden. Hij was alleen en vond het geen probleem mij mee te nemen. Die avond hebben we samen in een Engelse pub gegeten. Na het eten gingen we weer onze eigen weg. Om elkaar later weer te ontmoeten. Iets met toeval of lot?

Liftavontuur deel II

Hoe dan ook. Ik ben met Jack terug naar Nederland gereden. Onderweg hebben we veel gedeeld. Onze dromen, levenslopen en standpunten. Een standpunt waarin we verschilden was het wel of niet kijken van het nieuws. Jack vond het belangrijk om te weten wat er in de wereld speelt. Op deze manier kon hij adequaat een risicoafweging maken. Ik vroeg me hardop af of het dat wel waard was. Al die negatieve emoties die je bewust of onbewust oppikt uit het nieuws. Wat kun je ermee? Het heeft ongewild wel invloed op je, maar jij kan er niets mee. Een interessante discussie.

Misschien steek ik mijn hoofd wel in het zand. Ik vind het prima voor nu. Zo hadden we meerdere mooie gesprekken. Jack gaf me ook nog een belangrijke les in de muziek. C major en mineur zijn nu gesneden koek voor mij. Jack heeft me voor mijn deur afgezet. Hij weigerde mij er eerder uit te zetten. Mijn dank is groot! Een afsluiting die geheel past in het totaal plaatje van mijn avonturen in Engeland. Het was echt prachtig en vol van goedheid van de mens. 

Vond je mijn blog leuk, interessant of informatief? Zou je mijn blog dan willen delen?

Wouter

Ola! Thanks for catching up with me! Please leave me a nice comment or a constructive criticism.

Did you really like it? Sharing is caring. Spread the word and let your friends know!

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way

Hey, laat iets van je horen! Je maakt me blij met een leuke reactie of opbouwende en kritische post.

Vond je het waardevol? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang één keer per 2 weken mijn nieuwste blogs in jouw mailbox.

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way
Wouter

Comments

Willem Reply

Hoi Wouter,

Weer een schitterend verhaal met adembenemende foto's.
Je stonk inderdaad, maar dat mocht de pret niet drukken :-P.
Het was een grote eer om een kleine preview op je avonturen te hebben mogen ontvangen.
De pub in Heskit Newmarket is zeker een aan te raden ontmoetingsplaats!

We zijn erg benieuwd naar je nieuwe avonturen en we zullen ook uitkijken naar een camper(busje) voor je.

Liefs Willem & Miglena

Wouter Reply

Hahaha, Willem! Het was ook zeker tof om met jullie weer aan het 'gewone' leven te mogen ruiken!

Miglena Reply

Hey Wouter,

Wat een prachtig verhaal! En grappig ;) soms ook emotioneel en ook heel eerlijk.
Ik deel de mening met je dat we aardiger en attenter moeten zijn voor elkaar. Hier een kleine bijdrage over de goedheid van de mens; oma maakte laatst een pan pasta voor de buurtjes uit India want die kwamen na een maand vakantie terug en ze vond het fijn dat de buurvrouw dan niet meteen de keuken in moest! Dat is mega lief en attent, ik merk steeds meer dat de vorige of de generatie ervoor eigenlijk nog zo attent is. Soms vind ik het moeilijk als mensen je afwijzen omdat ze druk zijn of nu even geen tijd hebben om je verhaal aan te horen maar de verwachting daar wel is dat jij dat wel doet. En als zij zich afgewezen of niet gehoord voelen dit onbeschaamd kunnen zeggen. Dicht bij jezelf blijven en toch het goede willen doen is dan moeilijk, een muurtje optrekken is makkelijker ;) maar niet de manier om jezelf te zijn en te blijven. Nadat we aankwamen op Lanzarote afgelopen december, konden we zo aanschuiven aan de lunch, Helma, Willem zijn tante had gekookt en zonder te vragen sommeert ze ons aan tafel te gaan. Wat een warm welkom! Na deze ervaringen en jouw verhaal over de onverwachte warmte van je medemens heb ik besloten toch dat te doen wat voor mij goed voelt ook als is dat soms iemand groeten die raar opkijkt hahaha. Bedankt voor het delen van je verhaal.
xoxo Miglena

Wouter Reply

Wauw, mooi Miglena. Tof dat mijn verhaal daar aan bijdraagt. De wederkerigheid in een relatie is altijd belangrijk. Mensen kunnen dit soms uit het oog verliezen. Of het bewust? Ik denk van vaak niet. Maar de afwijzing kan zeker wel pijnlijk zijn. De kracht en liefde in jezelf vinden is daar een goede remedie voor. Althans dat denk ik nu. Ondertussen gewoon genieten van de mooie dingen in het leven, zoals Helma. Dankjewel voor jouw openheid!

Maarten Reply

Mooie verhalen en adembenemende foto's!

Wouter Reply

Dankjewel voor jouw mooie compliment. Ik word er blij van!

Riki Martens Reply

Heb weer genoten van je avonturen Wouter en door het reizen van jouw voortschreidende levenskunst. Met "Mens durf te leven"en "Carpe Diem"kom je heel ver, ook al blijf je dichtbij.
Ik ben blij dat jij het ook met mij wil (blijven) delen. lieve groet, Riki

Wouter Reply

Hoi Riki, Ik vind het hartstikke leuk om mijn avonturen met jou te mogen delen! Ik waardeer jouw reacties ook heel erg! Tot de volgende!

Pieter Geerts Reply

Een super avontuur Wouter. Stoer om zo je eigen (ongeplaveide) pad te kiezen. Prachtige teksten en krachtige foto's. Als anglofiel kan ik alleen maar jaloers (in de positieve zin) zijn op jouw avontuur. Geniet van de momenten, en ongetwijfeld zien we elkaar nog eens. Groeten, Pieter

Wouter Reply

Hoi Pieter, Dankjewel voor jouw toffe reactie. Ik moet bekennen dat ik ook wel een beetje anglofiel aan het worden ben. Het is daar prachtig! Tot snel! Groetjes, Wouter

Caers Bart Reply

Leuk, je foto's hebben me geïnspireerd om het ook gaan te lopen!

Wouter Reply

Wauw! Dat vind ik echt tof. Ik hoop dat je veel plezier hebt! De tocht over lingmore fell was echt de moeite waard! Succes.
Please leave a comment!
Geef jouw reactie!
Picture My Way maakt gebruik van cookies. Yammie! Je kan er meer informatie over vinden in mijn privacy verklaring. Ben je het er mee eens? Klik dan 'Ok'. Uiteraard mag je mijn cookies ook weigeren.
Privacyverklaring Ok Weigeren