Liften in The Rolling Brick
Paul en Sean met The Rolling Brick

Liften in The Rolling Brick

17 mei 2017

Liftend naar Engeland. Dat was het plan. Maximale kans op aparte, bijzondere en leuke ontmoetingen. Het onbekende in. Niet weten waar ik zal eindigen. Niet weten waar ik zal slapen. En de vraag of ik überhaupt aan ga komen waar ik hoop aan te komen. Avontuurlijk? Ik vind van wel. Gaat het me lukken om naar Engeland te liften? Dat is de vraag. En stel dat het me lukt! Smaakt het dan naar meer? Let’s find out!

Enigszins voorbereid

Hoe bereid je je voor op een liftavontuur? Tja. Alles was nieuw voor mij. Ten eerste besloot ik het internet af te struinen naar tips. Mensen direct aanspreken. En dan vooral op tankstations. Tankstations zijn van onschatbare waarde voor de doorgewinterde lifter. En uiteindelijk was het belangrijk om mezelf niet af te laten zetten op een plek waar niets is. Ok. Duidelijk. Dan de route bestuderen. Welke steden liggen er op mijn weg? Hoe steek ik de Noordzee over? Allemaal beren die ik vakkundig geëlimineerd heb. Tot slot heb ik me voorgenomen om mijn verwachtingen te temperen en vooral geen doelen te stellen. De teleurstelling ligt hem tenslotte in de eigen verwachting. Los hiervan, waarom zou ik mezelf druk maken? Ik had alle tijd van de wereld. Heerlijk.

Voortvarend over het water

Het eerste deel van mijn reis ging behoorlijk rap. Onverwacht, maar wel waar. Binnen een milliseconde had ik mijn eerste lift gescoord. Een Amerikaanse wagen en 2 personen met een ruig uiterlijk. Interessant! Ik mocht meerijden en ook nog naar Calais! Zelfs mee op de boot. Over de plas naar Engeland! Ik kan me nog goed herinneren hoe euforisch ik me voelde toen ik daar op de boot stond. Met mijn haren in de wind. Beetje een Titanic momentje. Zoals Rose op het voordek van het schip gaat staan. De armen spreid en als ware op de lucht zweeft. Dit is de vrijheid die ik bedoel, alleen dan zonder alle sfeer en entourage uit de film. Oké… aparte vergelijking. Ik geef het toe.

Boot ligt voor anker voor de Engelse kust
Witte kust van Dover Engeland
Witte kust van Dover Engeland met Zeemeeuw vliegt naast de boot met een stuk brood in zijn bek

Onzekerheid aan de horizon

Vele gesprekken en kilometers verder nam ik afscheid van mijn eerste lift. Oscar en Sabine bedankt! Ze hadden me uiteraard afgezet bij een tankstation. Dat was tenslotte de place to be. Opgetogen en vol goede moed begon ik mijn zoektocht naar meer succes in de liftwereld. Auto’s stopten en vertrokken weer. Willekeurig vroeg ik mensen of ze toevallig een kant op gingen die aansloot bij mijn aspiraties. De ene 'nee' na de andere volgde. Auw. Dat kwam best hard aan. Wellicht bieden de vrachtwagenchauffeurs perspectief? Ook daar kreeg ik nul op mijn rekest. Oei oei. Dit ging niet lekker. Ondanks mijn nog jonge lifterscarrière zakte de moed mij in de spreekwoordelijke schoenen. Kom ik hier wel weg? Wat doe ik als ik hier ergens moet gaan slapen? De onzekerheid sloeg toe. Hoe snel kan een geluksgevoel omslaan? Nou best snel... En wat doe je dan?

De verlossing

Uiteindelijk heb ik besloten te pauzeren en wat eten tot mij te nemen. Ik nam even rust in het zoeken naar een lift. En dan komt het ineens vanzelf naar je toe. Er stopte een oud en blauw Volkswagen busje. Je ziet ze tegenwoordig veel rijden. Erg populair. Ik zag mezelf er al helemaal inzitten. Ik hoopte vurig dat ze mijn kant op zouden gaan. Hoe tof zou dat zijn? Twee vrolijke gasten stapten uit het busje. Ik sprak ze aan en vroeg ze waar ze heen gingen. Portsmouth. Dit was behoorlijk uit de richting. Echter was een van de twee erg enthousiast over het vooruitzicht om een lifter in zijn busje mee te nemen. Ik kon in ieder geval een stuk meerijden naar het westen. Ik besloot even de tijd te nemen om te bedenken of deze lift ook een goede strategische keuze was. Maar eigenlijk wist ik het al lang. Dit moest gewoon zo zijn en het leek me leuk om ze verder te leren kennen. Het stond los van of het strategisch keuze was of niet.

Toen Paul en Sean uitgegeten waren, spraken we verder. Ik kwam erachter dat ze de volgende dag richting Manchester zouden rijden. Ik werd in een keer ook super enthousiast! Dat was een heel eind in de goede richting! Ik vroeg: 'Als ik een eigen plek zoek om te slapen in Portsmouth, mag ik dan morgen met jullie meerijden?' Paul reageerde weer even enthousiast. En zo geschiedde het. Ik mocht mee in een echte Volkswagen bus. The Rolling Brick. Een legende onder alle Volkswagens.

The Rolling Brick shining The Rolling Brick op de weg met Paul aan het stuur Paul rijdt met zorg in Sweetcorn

In een leuke auto zitten leuke mensen

Dit bleek wederom waar! Ik heb erg gelachen met Paul en Sean. We hadden leuke gesprekken. Dit ondanks dat ik nogal ver achterin zat en ik niet altijd alles even goed kon horen door het motorgeluid. Echter is het gevoel dat je rijdt nog wel echt! Maar ik mocht dus mee naar Portsmouth. Hier diende zich het volgende probleem aan. Een slaapplek. Ondanks verwoede poging en dito zoekwerk op het internet waren de slaapplekken niet voor het oprapen. Uiteindelijk had ik de zoektocht gestaakt en kwam Paul met het briljante idee dat ik in zijn bus zou kunnen slapen. Echt??? Dat was echt gaaf. Ik kende Paul nog geen 4 uur en hij liet mij in zijn bus slapen. Ik vind dit nog steeds echt heel speciaal. En ben erg dankbaar dat dit mij gebeurde.

Vriendschap

Na een verrassend goede nacht in The Rolling Brick werd ik verrast door Sean. Of ik mee wilde ontbijten. Deze kans liet ik niet onbenut. Sean heeft mij die ochtend geleerd hoe je een perfecte bananenpannenkoek bakt. Met de precisie en vaardigheden van een ware tv kok voerde hij gedisciplineerd zijn taken uit. Ondertussen strompelde Paul de kamer binnen, na een ogenschijnlijk zware nacht. Zijn vriendin volgde in zijn kielzog. Iedereen moest hard lachen bij de binnenkomst.

Ondertussen leerde ik de verschillende karakters van Paul en Sean steeds beter kennen. Heerlijk om deze twee vrienden met elkaar bezig te zien. Ze waren naar de Alpen geweest en hadden al twee weken met elkaar doorgebracht. Paul totaal relaxed. Hij ziet wel hoe dingen lopen en benaderd alles met een lach op zijn gezicht. Leuke humor en erg toegankelijk als persoon. En Sean keek wat meer de kat uit de boom. Hij kwam iets gereserveerder op mij over. Maar zeker ook hartelijk en gastvrij. Sean bewaakte de tijd en het schema. Een zware taak met een vrijbuiter als Paul in de gelederen. Bovenal lachten ze veel met elkaar. Ze vulden elkaar aan en accepteerden elkaar zoals ze waren. Vriendschap. Prachtig om te mogen zien en er een klein beetje in te mogen delen.

Verliefd op Sweetcorn

Na een lekker ontbijt en een hoop getreuzel van Paul vertrokken we richting Manchester. Ik vond het echt genieten achter in de bus. Paul vertelde over de avonturen van hem en The Rolling Brick. Ook wel liefkozend Sweetcorn. Wederzijdse liefdesverhalen welke met een flinke schep humor geconsumeerd dienen te worden. De verhalen waren als een saga. Een epos. Waarin Paul en Sweetcorn middels heroïsche tochten het ene na het andere avontuur beleefden. Zo kwamen ze in alle uithoeken van de wereld. De missie? Zo lang mogelijk van elkaar kunnen genieten.

Paul is te vinden op Instagram. Al zijn avonturen zijn daar te volgen. Mooie plaatjes en dito verhalen. Je kan hem volgen op @therollingbrick. Give him some love!

Een voorlopig afscheid

Met de wetenschap van een naderend afscheid en de hieruit voortvloeiende onzekerheid genoot ik nog met volle teugen van de tocht. Het gaf mij intens geluk. Dat mijn liftavontuur zich tot nu toe zo had ontvouwen, had ik vooraf niet durven dromen. Paul en Sean zette mij af bij een tankstation. Nummers uitgewisseld, want Paul en Sean woonden in Keswick. Een stadje welke ik zou gaan doorkruisen tijdens het lopen van de Cumbria Way. Een prachtige wandeltocht door het hart van het Engelse Lake District. Ik was vastberaden Paul en Sean op te zoeken in Keswick en samen een biertje te drinken. Nadat ik Paul en Sean hartelijk had bedankt, vervolgden we onze eigen wegen. Alle drie een ervaring rijker. We zouden elkaar weer zien in Keswick.

Een liftend succes

Uiteindelijk ben ik via wat omzwervingen, een stuk openbaar vervoer en met de benenwagen op mijn beoogde plek van bestemming aangekomen. Ilkley, een klein stadje en het startpunt van de Dales Way. Het was een hele ervaring. In twee dagen van Nederland naar Engeland gelift. Dat het zo voorspoedig zou gaan had ik niet verwacht. Een hoop afwisseling. Geluksmomenten, onzekerheid en het volgende moment voelde ik me weer moederziel alleen. Ik merkte dat ik soms worstelde met de wederkerigheid. Neem ik niet te veel? Soms voelde ik me letterlijk te veel. Uiteindelijk gaat er weinig boven het euforische geluksgevoel wat ik kreeg als ik een lift te pakken had. Dat gevoel is nauwelijks te beschrijven en had ik zeker niet willen missen.

Vertrouwen van de medemens

Liften komt neer op vertrouwen van degene met wie je mee mag rijden. Dit geldt zeker ook andersom. Een bijzondere ervaring. Ik twijfel nog wel of dit echt bij mij past. Wil ik dit weer? Ik ga het zeker wederom proberen. Het brengt een hoop ontmoetingen met bijzondere mensen, leuke gesprekken, spanning en ook emoties. Het laat het bloed stromen. En nu is het zo dat ik degene ben die het avontuur op wilde zoeken. Dan kun je het krijgen ook!

Ik wil Paul en Sean, Oscar en Sabine en Laura bedanken voor hun vertrouwen en de samen afgelegde kilometers. Ik heb het als erg waardevol en avontuurlijk ervaren. Tevens wil ik Jack bedanken. Ik heb met Jack helemaal vanuit Engeland terug naar Nederland mogen liften!

Wouter

Ola! Thanks for catching up with me! Please leave me a nice comment or a constructive criticism.

Did you really like it? Sharing is caring. Spread the word and let your friends know!

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way

Hey, laat iets van je horen! Je maakt me blij met een leuke reactie of opbouwende en kritische post.

Vond je het waardevol? Schrijf je in voor mijn nieuwsbrief en ontvang één keer per 2 weken mijn nieuwste blogs in jouw mailbox.

  • Icon Instagram Picture My Way
  • Icon Newsletter Picture My Way
  • Icon Facebook Picture My Way
Wouter

Comments

Michelle Reply

Lieve Wutru
Super tof om te lezen. High five voor het liften. Soms moet je iets omarmen terwijl je nog niet helemaal weet wat je vastpakt.
En trouwens, dat wat langere haar staat je zo leuk!

Wouter Reply

Hoi Michelle! Mooi gezegd van het omarmen. Mee eens. Ik vind bij jou lang haar ook mooier!

Laura Reply

Lieve Wout,
Ook ik wil graag een berichtje plaatsen onder je eerste blog. Super mooi, inspirerend en met een vleugje humor geschreven. Knap hoe jij in dit avontuur bent gestapt en hoe je dit steeds meer kunt zien als een proces. Ik wil jou ook bedanken voor jouw vertrouwen in mij. Fijn dat ik jou het eerste deel van je reis heb mogen meeliften;) En...ik ben het eens met Michelle: dat langere haar staat je goed:) Liefs

Wouter Reply

Dank je wel voor jouw lieve woorden, Laura!

Arian Reply

Ha die Wouter:-)
Dit zorgt van 'schrijf zin'. Goed geschreven man! Je hebt me geboeid en vastgehouden tot het einde. Als het een toen en toen verhaal wordt, dan haak ik meestal af. Dus...dikke pluim...! Leuke foto's ook.

Wouter Reply

Hoi Arian! Ha, tof dat ik jouw aandacht vast hebt kunnen houden! Is een mooi compliment! En ook mooi dat het jouw 'schrijf zin' weer een boost geeft!

Ida Stofkooper Reply

Ha, die Wouter, Wat een verhaal. En wat had je geluk met liften. Je hebt je ervaringen prachtig beschreven en tevens vergezeld van geweldige foto's. Héél spannend allemaal voor je. Geniet ervan en hou vol. Dit is uiteindelijk wat je wilde. Ik blijf je volgen. Hartelijke groeten van mij en René

Wouter Reply

Hoi Ida en René, Wat leuk dat jullie me blijven volgen! Ik houd het nog wel even vol hoor, haha! Groetjes terug!

Nicolette Reply

Lieve Wouter, inspirerend, boeiend, languit op de bank met de avonturen van Wout, traantje wegpinkend, bewonderend, humoristisch, zachtaardig, erg genoten! Wat een prachtige neef heb ik...voel me gezegend:)) Liefs, Nicolette.

Wouter Reply

Nou, hier ga ik helemaal van blozen! Dank je wel voor jouw lieve woorden.

Guido Reply

Hej Wout, wat een verhaal is het ook hè! Ik weet nog dat ik dacht, die is volgende week misschien in de UK, krijg ik in de avond alweer een appje dat je al aan de overkant bent!:-)

Leuk geschreven Wout, keep on going en blijf vooral lekker genieten van al dat moois. Ciao!

Wouter Reply

Haha, het ging inderdaad vrij rap! :D Dank je wel voor jouw leuke bericht!

Angela Reply

Hey Wouter
Leuk om te lezen dat je de weg van t avontuur hebt gevonden. Je verhalen zijn mooi geschreven , lezen vlotjes en nemen de lezer mee op reis,
Vooral doorgaan zou ik zeggen ;)

Wouter Reply

Hoi Angela. Wat leuk dat je mijn blog gelezen hebt! Ik beloof dat ik nog even zo door ga hoor!!

Bart Reply

Hoi Wouter,

Een erg mooie blog! Erg goed geschreven en zo te lezen beleef je prachtige avonturen met mooie en lieve mensen! En wat een fantastische foto's! En natuurlijk de ervaringen van het "alleen" zijn. Het doet me denken aan mijn reis in mijn uppie.

Wouter Reply

Dank je wel Bart!

Dick Reply

Hey Wouter, mooi verhaal, goed geschreven! Erg gaaf hoe je het avontuur ingaat.
Als je weer in UK bent, kom je langs in Southampton, ok? ;)
Tot snel!

Wouter Reply

Hoi Dick! Ik kom zeker langs de volgende keer. Erg leuk!
Please leave a comment!
Geef jouw reactie!